Kabuk / Rabia Görmüş

                                         
Kapanıyor içime ince bir sızı
gök çağıldıyor, yerle bir oluyorum
Uzun bir yol bu, bilmediğim ırmak
sarı telli saçlarımdan bir tutamdır
annemin tanımadığım elleri

tutunduğum fotoğraflar, hep çok eski
sesini duymadığım kadına inanarak bakarken
tüm gücümle kışı iteliyor gibiyim
soğuk havada donmuş, telde asılı buz gibi
annemin sesi, yeryüzünün tanımadığım tüm sesleri sanki.
Dışarıdayım, annemin dışında,
kabuğunu tanımadan yaşamak desem
kükrüyor içimde sessizlik
kaç bedenin sahip olduğu bu hisle
yerle bir oluyor gönlüm,
yerimi yadırgamadan yaşamak desem?

Kabuk!
Öfkeli bir imla hatası, içimde.
Yara!
Kabuğun kaldırılma hikâyesi.
Annem!
Upuzun toprağın üstünde mezar taşı.
Gülümsemek!
Güneşin toprakla buluşması.
Özlemek!
Bir kuzunun aç susuz beklemesi.
Kavuşmak!
Belki…

Şubat 2015