H ü z ü n •
Garip bir sığınak gibi gelirdi çocukken bana, hüzün. Kusmak isterdim onu, hücrelerimden. Geçerdim gizli bahçesine ömrümün; işte duruyor derdim 'orda'
N e ş e •
Kalbimin derinlerinde bir volkan gibi patlayamamasıyla meşhur olan duygum, neşe. Elimden alınır diye kimseye gösteremediğim, utanıp sıkılganlığı peşine taktığım neşe. Çocukluğumun en has kahramanı, en gür saçlısı, en hür sesi. Neşe. Tam gösterecekken kendini içime tıktığım, boğduğum ve unuttuğum neşe. Hadi çık artık; kim tutar seni. Bak orada ne var:
Ö z g ü r l ü k •
Neşenin uçsuz bucaksız dünyası. Yani içimde yarım kalan her sevincin dalga dalga büyüyüp beni çocukluğumdaki harikalar diyarına götürmesi. Ve büyüyüp kadınlığımı onurlandırması. Beni ben yapan şey. Beni başkaları ne düşünürlükten kurtaran. Rüzgarda dimdik tutan şey. Uykudan usul bir müzikle uyandıran. Dans ettiren beni. Sevindiren ve sevdiren şey. Özgürlük.
T e b e s s ü m•
Bu fotoğraftaki rabia' nın yaşamı. Yani bir yanı karanlık ama bir yanı bahar bahçe•
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
UFUK ÇİZGİSİ
Ses boşlukta uzanmıştı. Bir bebek sesinin bana seslenmesiyle kendime geldim. Uzun bir yoldan, boş bir vagonda, hoparlöründen cızırtılı sesl...
-
BAHÇEDE ALTIN SARISI SAÇLAR: Bir Macara Hatıratı “Annesi Erken Ölen Çocuklar İçin” Rüzgara koyu renk bir elbiseyle çıkmış ağacın, dallar...
-
Psikodramada benimle bağ kuran sevgili arkadaşlarıma ithafen... Avazım çıktığı kadar bağırarak başladım. Kollarımı uzattım, hafif titre...
-
Dedemin vefatının ardından dokuz yıl geçti. Bugün onu kaybetmenin acısına biraz daha uzaktan bakarken, bana neler kazandırdığını da rahatça...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder